Welkom. Over ons. PvdA. Politiek. Links. Contact.

  Annie:onze vrouw in Zuid Afrika

Enige tijd terug trok ons PVDA lid en gevelkunstenares Annie Vanhee uit Bredene amen met haar vriend en tevens ook kunstenaar Leon De Bliqui naar diens thuisland Zuid Afrika. Het leek ons dan ook een schitterend idee hun wedervaren neer te pennen.


Jaren terug is Leon  naar Afrika terug gegaan, om niet alleen zijn roots terug te vinden, maar ook de energie en inspiratie van zijn thuisland, te herbeleven. Nu al 6 jaar terug, heeft hij hier met veel plezier en vrolijkheid , schilderijen gemaakt en tentoongesteld. Leon heeft het hard, betreft inkomen, als kunstenaar is je rekening plots goed gevuld, en dan heb je hele periodes dat het heel krap gaat, heel beanstigd dus.

Hij gaat binnenkort terug naar Belgie , omdat zijn ogen achteruit gaan, hij wordt blind, we zijn dus bezig met alles op te ruimen, ..

In Stellenbosch leeft hij veilig op een appartement, in een rustige, buurt. De woningen in de straat waar hij leeft, hebben allemaal een koloniaal karakter. Witte huizen, van in de tijd van de Nederlanders. De protestanse gemeenschap is wat stug en gesloten, met veel regels en normen. Hier en daar ontmoet je een 'rare kwast' die je helemaal niet vind in Belgie. Mensen die verplicht zijn heel creatief te werk te gaan om te overleven, het zijn meestal open-geesten, met een enorm aanpassingsvermogen.

Stellenbosch heeft ook een hele buurt , vol residentieele villa,s met zwembad, en prachtige tuinen. de zwarte mensen, zijn er nog altijd , hun bedienden, maar in tegenstelling met de appartheid , worden ze nu wel betaald.

Maar als je van de vlieghaven, afrijdt richting Stellenbosch en je bent nog maar 5 kilometer verder, krijg je een serieuze cultuurschok, meer dan 30 kilometer townschips, maar daarover later meer.

Wat er opvalt na zoveel keer terug te gaan, en te zien wat er gebeurt, is dat de zwarte mens die gestudeerd heeft, goeie banen heeft, overal hebben zij de voorkeur,je ziet ze dus in de postkantoren, banken, groot-warenhuizen, ze hebben mooie wagens, nette huizen, en moderne kleding.

Meer een meer zie je ook koppeltjes man blank, vrouw zwart of omgekeerd, die een gezin vormen , met kindje

Op de universiteit, hier in Stellenbosch zijn er heel veel zwarte studenten, ze gaan gemoedelijk om met de blanken, dus is er al een grote verbetering, op gebied van leren samen te werken en samen te leven

Betreft de dood van Madiba, iedereen heeft het rustig opgepakt, geen rellen, of moeilijkheden, zwart en blank van middelbare leeftijd, eren hem, en zien hem als een vaderfiguur... de zwarte man, noemt hem een heilige...

Er zijn natuurlijk ook veel blanken, die met veel nostalgie over de appartheid praten ;zo van: ja het was veel beter in die tijd, er was voor iedereen werk, geen criminaliteit, Als de blanke boer, regelmatig, zijn bediendes, verkrachte was dat heel normaal, en dat de werkers voor jaren, niet terug mochten naar hun familie, werd ook als normaal beschouwd,

Een paar jaar terug toen ik op de opening van een tentoonstelling, Botha met zijn houten olifanten  zag verschijnen op het poduim , gevolgd met zijn groep mensen , allemaal zwarte gasten die meegewerkt hebben aan het verwezenlijken van de olifanten, werd er door heel wat oudere witte afrikaners, niet geapplaudiseerd, want het waren zwarte, en dat was te min. gelukkig zijn deze attitudes langzaam aan het verdwijnen.

Toen Madiba vrij kwam in 1993, heeft het ANC veel mensen van het noorden, die in tribes leefden, gelokt naar de Kaap, niet geletterde mensen moesten zich melden, ze hadden zelfs geen naam , en die werd ter plekke uitgevonden. Madiba beloofde hen een huis, tevee en een koelkast, maar zoals reeds gezegd als je van de vlieghaven, afrijdt richting Stellenbosch en je bent nog maar 5 kilometer verder, krijg je een serieuze cultuurschok, meer dan 30 kilometer townschips, armoede, ellende straalt je tegemoet, mensen leven in barakken, gemaakt van hout en alluminuim-platen, allemaal opeen gehokt, geen water, electriciteit met draden gespannen van het ene huisje naar het ander... koeien in de voorgrond, loslopende honden en spelende kinderen, in het stof en vuil.... er zijn huisjes die Madiba beloofd heeft , maar ook in heel slechte staat. Deze mensen hebben het moeilijk, ze leven van stelen, moorden, bedelen, drugs welen er heel hoog, de miserie en ellende straalt je tegenmoet.

Binnenkort zie ik terug Kimathie ( een rasta) en ik zal haar vragen met me naar de townships te gaan en mag je een volledige uiteenzetting verwachten over het leven in townschips en hier in stellenbosch .