Welkom. Over ons. PvdA. Politiek. Links. Contact.
Annie:onze vrouw in Zuid Afrika p2
Vorige maal kreeg je het eerste relaas van ons PVDA lid en kunstenares Annie Vanhee vanuit Zuid Afrika. Hierin beloofde ze ons nieuws vanuit de townships en ziehier.....

Er is nu toch onrust. Bij de mijnen van Kimberley zijn de werkers in opstand gekomen net zoals enkele maanden terug. Het is een mijn van platinuim gerund door Groot Brittanie, daar zijn dus regelmatig rellen en opstand. De oplossing zou zijn, dat de mijn genationaliseerd wordt, maar het gaat over heel veel geld en dat willen ze niet lossen. Ze werken voor 1 euro per dag in onmenselijke omstandigheden en tijdens de onrust hebben ze op hen geschoten.
Nu hoop ik dat de onrust niet overwaait naar de Kaap daar hier ook arbeiders in de druiventeelt werken voor slechts 100 euro per maand. Eén keer naar het warenhuis en het geld is weg... Ik sta achter de arbeiders en hoop dat het onrecht op een volwassen manier zal opgelost worden; maar ik vrees daar voor daar de superrijken niet zullen plooien!!!

Een beeld nu vanuit de townschips Kaylischa : Kimathi is  een Swana rastavrouw (tribe rond Kimberley) die nu in Stellenbosch woont en werkt en is momenteel manager in een druk bezochte boetiek.
Zij nam ons mee naar haar tijdelijk verblijf in een townschip (voor haar is het goedkope logies) daar ze ook momenteel aan de filmschool lessen volgt.
 
Met haar "karretje" (auto) slalomde ze bij aankomst in de townschip tussen vrij lopende honden, toeterende taxi's , mensen die zigzag over straat lopen; kortom één en al chaos. Meteen aan de linkerzijde zagen we een reuze grote barbeque van ongeveer een hele blok huizen lang vol mensen die hun vlees aan het braden waren, veel rook, stof, donkertje op de voorgrond zagen ze drie man zingen met percussie en blaasinstrumenten. Ze reed gezwind verder kriskras en plots waren we in kleine straatjes met kleine huisjes aanbeland, de huisjes van Mandela. Die zijn te koop voor 5000 euro stuk; het ene huisje bouwvalliger dan het andere, hekkens kapot, ramen beplakt met karton.... kapotte vehikels voor de deur.....
We parkeerden bij een van de huisjes; gingen binnen door het kapotte hek; en daar waren de vier meest schattige kinderen aan het spelen met niets (een stokje met een luciferdoosje zonder stekjes)... Wat waren ze schattig met hun rasta-kopje.  
 
Kimathi was dus bij een rasta-familie ingeburgerd. Eerst zagen we de rasta-vrouw (een schoonheid om U tegen te zeggen). Wat straalde ze een fierheid uit, haar kledij was kleurig , lang en met een heel mooie tulband op het hoofd, haar man was een stuk kleinere rasta, zo stoned als maar kan ,heel de tijd glimlachend naar ons.

Kimathi toonde haar schilderijen: een parel in de slums. WAW ik ben stilgevallen van verbazing, ik kon mijn ogen niet afwenden van zoveel pracht. Ik werd eerbieding en nederig tegelijk, wat een rijkdom , schoonheid, ongelooflijke creativiteit die grensde aan het meesterschap.
Later kan ik de fotos tonen, nu is die oplader in de computer te ontoereikend

Kimathi vertelde dat ze vaak met de kinderen naar het strand ging of zo maar ging spelen met hem. Zij zelf heeft een dochtertje van 7 jaar, alle kinderen worden beschouwd als één. De twee vrouwen maken geen onderscheid wie wie zijn kinderen is, ze zijn moeder voor allen.

Iedere nacht wordt er wel ergens ingebroken, wordt er geschoten, gemoord, onder en op elkaar.
 
Ergens is er altijd zware miserie, zware ellende, en iedereen deelt daarmee daar ze zo dicht op elkaar wonen. Bijna geen ademruimte. Bij de huisjes van Madiba is er een heel klein beetje ademruimte, maar ga je de straat uit kom je onmiddellijk bij de barakken gemaakt van karton en metaal, schrijnend en als je het niet gewoon bent heel beangstigend, wild, zwart, de jungle...

Niemand kan je betrouwen, dus als Kimathi ons terug heeft gebracht naar veilig Stellenbosch, bericht ze bij haar terugkeer naar de townschip dat ze veilig is aangekomen.

Denk hier eens aan als je nog eens een "flesje Stellenbosch" opentrekt.